เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ฐานโอหังสวรรค์
สือโถวมองไป๋เยาเยาครั้งหนึ่ง ระหว่างคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยก็คลายลงอย่างไม่รู้ตัว
ซุนเว่ยหาวสัมผัสได้ถึงคำว่า “ขึ้นสูงสุดแล้วดิ่งลงเหว” อย่างเต็มที่! นึกว่าตัวเองต้องตายแล้ว ไม่คิดว่าจะถูกช่วย คนที่ช่วยตัวเองไม่เพียงแต่เก่งกาจ ยังรู้จักพี่ใหญ่ของตัวเองอีกด้วย
นึกว่าพี่ใหญ่จะรอดแล้ว ไม่คิดว่าคนพวกนี้คือนักโทษที่พี่ใหญ่เคยไล่ล่า...
นึกว่าจบแล้ว บางทีตัวเองอาจต้องตายอีกรอบ ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะไปช่วยพี่ใหญ่ของตัวเองอีก...
“ยืนเหม่ออะไรอยู่! นำทางสิ” โหวจื่ออยากไปเที่ยวจนใจจะขาด เห็นคนคนนี้ยังยืนโง่ จึงอดเร่งไม่ได้
“เอ่อ ๆ ๆ มาแล้ว” ซุนเว่ยหาวรีบพูด
พึ่งจะคิดขึ้นรถ ก็เห็นเสื้อผ้าของตัวเองสกปรกกว่าล้อรถของคนอื่นเสียอีก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรขึ้นไปดีหรือไม่