ตอนที่ 0039

ไป๋จื่อจวิ้นที่กำลังกลัดกลุ้มใจว่าเดือนนี้จะกินอันใดดี พอได้ยินคำพูดของเว่ยเหอก็ชะงักไป โบกไม้โบกมืออย่างเฉื่อยชาไร้อารมณ์: “ช่างเถอะ ข้าไม่ขอเข้าร่วมแล้วกัน”

“ทำไม เจ้ากลัวแล้วรึ?” เว่ยเหอถาม

ทว่าคำพูดนี้ของเว่ยเหอพอบรรดาปราชญ์ห้าพระสูตรในสำนักศึกษาหลวงได้ยินเข้า ต่างก็พากันหัวเราะร่าลั่นขึ้นมาทันที

“เมื่อครู่ข้าได้ยินอันใดนะ? เว่ยเหอบังอาจท้าทายไป๋จื่อจวิ้น เขานึกว่าตนเองเป็นผู้ใดกัน?”

“ผู้กำกับการศึกษา ฟังคำเตือนข้าสักประโยคเถิด เจ้าเอาชนะพวกเราให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน หากไป๋จื่อจวิ้นออกโรง ข้าเกรงว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสได้แต่งบทกวีด้วยซ้ำ!”

“ช่างไม่ประเมินกำลังตนเองเอาเสียเลย เจ้าเป็นคุณชายเสเพลตัวเอ้ คาดว่าแม้แต่ข้อควรระวังในการแต่งบทกวียังไม่รู้ด้วยซ้ำ เจ้าถึงกับกล้าท้าทายไป๋จื่อจวิ้น! ช่างไม่รู้จักตายจริง ๆ!”