ตอนที่ 0027

“มองข้าเช่นนี้ทำไมกัน” เว่ยเหอกระโดดผลุงขึ้นจากเก้าอี้ทันที แล้วหลบไปอยู่ด้านหลังเก้าอี้

ขุนพลเหล่านั้นมองดูเว่ยเหอด้วยรอยยิ้ม ขุนพลคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าคิดข้อนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน”

ทันใดนั้นเว่ยเหอก็ประหลาดใจยิ่ง “เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดอีกหรือ”

“เหลวไหล กลยุทธ์อันสมบูรณ์แบบเยี่ยงนี้ จะมิต้องใช้สมองคิดเชียวหรือ” บรรดาขุนพลเอ่ยขึ้น

จนกระทั่งถึงบัดนี้ ในที่สุดเว่ยเหอก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดเหล่าขุนพลนักรบเหล่านี้จึงมักถูกขุนนางฝ่ายบุ๋นกดหัวซ้อมเล่นในท้องพระโรง

สมองเพียงแค่นี้ จะเอาไปทำประโยชน์อันใดได้!

“ข้าแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย พวกท่านมิต้องทำถึงเพียงนี้ก็ได้!” เว่ยเหอกล่าวขึ้นมาอีกครา