เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 จบ
กู้เหรินพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ ราวกับประโยคที่เพิ่งเอ่ยออกมาเป็นคำพูดที่เขาพูดมานับพันครั้งแล้ว และเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในชีวิต
แต่สำหรับเย่จือแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดนั้นกลับรู้สึกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง แม้กู้เหรินจะนั่งอยู่ข้างกายแล้ว หัวใจที่เต้นรัวเร็วขึ้นอย่างกะทันหันของเธอก็ยังไม่ยอมสงบลง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมือของกู้เหรินที่ยังคงวางอยู่บนแก้มด้านข้างของเธอ เขาเก็บปอยผมที่ตกลงมาทัดไว้หลังใบหูให้เธอ
ใบหน้าของเย่จือร้อนผ่าว แม้แต่บริเวณที่ปลายนิ้วของกู้เหรินเลื่อนผ่านก็ยังเกิดความรู้สึกซ่านซ่าและคันยุบยิบ
เย่จือจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่ากู้เหรินจะกล้าขนาดนี้ ทั้งที่กล้องยังจับภาพพวกเขาอยู่ แต่เขากลับทำราวกับมองไม่เห็นกล้องเลยสักนิด
สำหรับกู้เหรินแล้ว การกระทำเหล่านี้เป็นเพียงการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณเท่านั้น ทว่าพอตกอยู่ในสายตาของแฟนคลับ หัวใจของพวกเธอก็แทบจะหยุดเต้นด้วยความตกใจ
“รถพยาบาลมาถึงหรือยัง? อัตราการเต้นของหัวใจฉันพุ่งถึงขีดสุดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องเกิดเรื่องแน่!”
“คิดไม่ถึงเลยว่าชาตินี้ฉันจะมีโอกาสได้เห็นฉากแบบนี้ แม้แต่ละครโทรทัศน์ก็ยังไม่เร้าใจเท่านี้เลย!”
“อย่าให้กล้องทำให้พวกคุณเกร็งนะคะ ทำเหมือนพวกเราไม่มีตัวตนอยู่ก็พอ!”