เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102
ภายในบริเวณที่นั่งผู้ชมมืดสนิท มีเพียงลำแสงหนึ่งที่ส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของกู้เหรินบนเวที
หิมะบนเวทีโปรยปรายไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะเกาะอยู่บนบ่าของกู้เหริน สีขาวเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งของหิมะยิ่งขับให้ใบหน้าคมชัดของเขาดูเย็นชาและโดดเด่น ราวกับอยู่ห่างไกลออกไปมาก
เย่จือมองทุกการเคลื่อนไหวของกู้เหรินไว้ในสายตา และจดจำไว้ในหัวใจ ความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งหลังจากพลัดพรากทำให้เธอแทบไม่กล้ากะพริบตา
เย่จือกลัวเหลือเกินว่า หากเธอหลับตาลง กู้เหรินจะกลายเป็นเพียงความฝันที่ปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง แล้วถูกหิมะที่โปรยปรายอย่างไม่ขาดสายกลบฝังไป
แม้เย่จือจะไม่แน่ใจว่ากู้เหรินมองเห็นเธอหรือไม่ แต่เธอก็ยังยกมือขึ้น หันแหวนแต่งงานบนนิ้วนางไปทางกู้เหริน
บางทีสิ่งที่เธอทำอาจไร้ประโยชน์ แต่เย่จือก็ยังคงยกมือค้างไว้ หวังว่าสายตาของกู้เหรินจะหยุดอยู่ที่เธอบ้าง
เวลานี้ แฟนคลับทั่วทั้งงานต่างจมดิ่งอยู่กับคำพูดที่กู้เหรินกล่าวเมื่อครู่ พวกเธอส่วนใหญ่ร้องไห้ออกมา แต่ในขณะเดียวกันก็ส่งกำลังใจให้ไอดอลของตัวเอง
หากผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างที่ไอดอลของพวกเธอพูดจริง ๆ คอยอยู่เคียงข้างเขาและผ่านช่วงเวลาตกต่ำมาด้วยกัน เช่นนั้นพวกเธอก็จะสนับสนุนผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน
เมื่อแฟนคลับต่างจับจ้องกู้เหรินบนเวทีอย่างไม่ละสายตา การกระทำของเย่จือจึงไม่ได้ดูสะดุดตาผิดปกติแต่อย่างใด