เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
เย่จือยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม แสร้งทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยวันที่ออกมา
บังเอิญว่าวันที่เธอเลือกเป็นวันสุดท้ายในบรรดาวันมงคลหลายวันที่กู้เหรินเพิ่งบอกไป กล่าวคือ เย่จือเลือกวันที่อยู่ห่างจากปัจจุบันมากที่สุด
เย่จือมองกู้เหรินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งที่รู้ว่าเธอตั้งใจแกล้งเขาแท้ ๆ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเธอแล้ว เขากลับโกรธไม่ลงแม้แต่น้อย
“คุณคิดว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
กู้เหรินมองเย่จืออย่างสบายอารมณ์ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ปลายจมูกของกู้เหรินอยู่ห่างจากเย่จือเพียงครึ่งชุ่นเท่านั้น
“คุณนายกู้ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ? ผมเหมือนจะฟังไม่ชัด”
เย่จือกำลังจะพูด แต่ริมฝีปากกลับสัมผัสกับความนุ่มนวลเสียก่อน จูบแผ่วเบาเพียงชั่วครู่แล้วผละออกทันที ราวกับสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านอย่างเงียบเชียบ
กู้เหรินขยับถอยหลังเล็กน้อย ดึงระยะห่างออกมาอีกนิด แต่ยังคงกักเย่จือไว้ในอ้อมแขนของเขา
เย่จือกำลังจะอ้าปากพูดอีกครั้ง กู้เหรินก็จูบริมฝีปากเธอซ้ำอีกหน กลืนถ้อยคำที่เหลือทั้งหมดของเธอลงไปในจุมพิต