เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90
เย่จือหันหน้าไปสบกับดวงตาลึกล้ำของกู้เหริน เขาจ้องมองเธอโดยไม่กะพริบ สีหน้าอ่านยากจนไม่อาจคาดเดาความคิดได้
อารมณ์ของกู้เหรินนั้นลึกล้ำและรุนแรง ดวงตาสีดำสนิทราวกับหมึกมีเพียงเธออยู่ในนั้นคนเดียว
บางทีอาจเป็นเพราะใส่ใจกับคำตอบของเย่จือมากเกินไป กู้เหรินจึงเผลอขดนิ้วก้อยเข้าหาฝ่ามือ ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกอย่างช้า ๆ
ดวงตาสีดำคู่นั้นจับจ้องเย่จือตั้งแต่ต้นจนจบ เขากำลังรอคำตอบจากเธอ
เย่จือสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของกู้เหริน ความคิดพลันแล่นผ่านเข้ามาในหัว ปกติกู้เหรินเป็นคนสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกประหม่าเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเธอ
ในดวงตาของเย่จือซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ เธอไม่เคยเห็นกู้เหรินในมุมนี้มาก่อน ไม่รู้ทำไม แต่กลับรู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นมาอย่างประหลาด
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเย่จือ
เย่จือตั้งใจพูดประโยคหนึ่งเพื่อให้กู้เหรินต้องลุ้น เธอแสร้งก้มหน้าครุ่นคิด
“อืม... ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องคิดให้ดี ๆ ก่อนแล้วล่ะ”