เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88
ในวินาทีที่ลูกบาสเกตบอลของกู้เหรินลงห่วง คอมเมนต์บนหน้าจอก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“ขอกุมหัวใจตัวเองไว้ก่อน ไอดอลจะหล่อไปกว่านี้อีกได้ไหม เลือดกำเดาของฉันใกล้จะไหลหมดตัวเพราะนายแล้ว!”
“หลอดเลือดหมดเกลี้ยงแล้ว! วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ถูกกู้เหรินทำเอาหล่อจนร้องไห้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงต้องเป็นโรคโลหิตจางแน่ ๆ อ๊ากกก!”
“สมกับเป็นไอดอลของฉันจริง ๆ ไม่เคยเดินตามทางปกติ ถึงกับยืนโยนบาสอยู่ในรถโดยตรง แบบนี้มันทำเอาฮอร์โมนพลุ่งพล่านสุด ๆ ไปเลย!”
หลังจากนั้น กู้เหรินก็ใช้วิธีนี้โยนลูกบาสเกตบอลต่อไป และทำภารกิจสำเร็จภายในเวลาอันสั้น
อีกด้านหนึ่ง เซิ่งม่านกับซ่งเลี่ยก็เริ่มท้าทายภารกิจนี้เช่นกัน ทันทีที่เห็นโจทย์ เซิ่งม่านก็ขมวดคิ้ว
“ยากเกินไปแล้วนะ!”
ซ่งเลี่ยขมวดคิ้วแน่น แม้เขาจะขับรถและโยนบาสเกตบอลเป็น แต่...
ซ่งเลี่ยเหลือบมองเซิ่งม่านด้วยสายตารังเกียจเล็กน้อย เขาไม่เชื่อใจเซิ่งม่านเลยแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายต้องถ่วงแข้งถ่วงขาเขาแน่นอน