เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77
เสียงลมหยุดพัด เวลาเสมือนหยุดนิ่ง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายแห้งเย็น
โลกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวดังกลอง ทำให้ความรู้สึกภายในปั่นป่วนไปหมด
เมื่อเย่จือลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาของกู้เหรินพอดี
เธอเบือนสายตาหนี โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นอาศัยแสงจากโทรศัพท์เดินไปยังเสาไฟถนนต้นถัดไป
ระหว่างทาง กู้เหรินกับเย่จือไม่ได้พูดอะไรกันเลย
กู้เหรินเหลือบมองเย่จือเป็นระยะ บางครั้งสายตาของเธอก็สบเข้ากับเขา ก่อนจะเบือนหนีไป
แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็อดมองเขาอีกครั้งไม่ได้
กู้เหรินยกมุมปากขึ้น กลั้นหัวเราะที่อยากแกล้งเธอไว้ไม่อยู่ เย่จือหน้าแดงก่ำ รีบหมุนตัววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในคฤหาสน์ เมื่อได้ยินเสียงพ่อบ้านเรียก เธอก็ไม่ตอบ เพียงเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องของตัวเองทันที
เช้าวันต่อมา หลังจากเย่จือตื่นขึ้นมา เธอก็เห็นดอกกุหลาบของเดวิด ออสตินวางอยู่ข้างเตียง