เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64
ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัด บนผนังสีขาวสะอาดสามารถมองเห็นเงาของคนสองคนได้อย่างชัดเจน
เย่จือนอนตะแคงศีรษะอยู่บนเตียง ส่วนกู้เหรินโน้มตัวลงหา ร่างสูงโปร่งค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ ทั้งสองไม่รู้เลยว่าแสงจันทร์นอกหน้าต่างกำลังเฝ้ามองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเงียบงัน
ร่างของกู้เหรินชะงักไปเล็กน้อย เขายังไม่ทันได้ยืดตัวกลับขึ้นมา
ขนตาของเย่จือที่นอนอยู่บนเตียงขยับเบา ๆ เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง แววตายังคงพร่ามัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตื่นแล้วจริง ๆ หรือไม่
ลมหายใจของกู้เหรินสะดุดลง ดวงตาลึกล้ำราวกับค่ำคืนที่ปกติสงบนิ่งและไม่แสดงความรู้สึก ในที่สุดก็เผยความประหม่าออกมาให้เห็นแวบหนึ่ง
แม้ร่างกายจะยังคงอยู่ที่เดิม แต่ในหัวของเขากลับมีความคิดนับพันแล่นผ่านไปมา คิดหาข้ออ้างไว้ตั้งมากมาย
คาดไม่ถึงว่าเย่จือจะค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงมีท่าทางงัวเงียเหมือนเดิม เธอพลิกตัวอีกครั้งแล้วหลับต่อไป
กู้เหรินยืนมองเย่จืออยู่ตรงนั้นอีกหลายนาที คล้ายรู้สึกขบขันกับเรื่องที่เกิดขึ้น รอยยิ้มบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็นปรากฏขึ้นตรงมุมปากของเขา
จากนั้นกู้เหรินก็ยืดตัวขึ้น แต่ไม่ได้เดินออกไปไหน เขากลับนั่งลงข้างเตียงผู้ป่วยของเย่จือแทน