เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52
กู้เหรินมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ สายตาจึงอดหยุดอยู่บนใบหน้าของเย่จืออีกครู่หนึ่งไม่ได้
เย่จือสังเกตเห็นความผิดปกติของกู้เหริน เธอคิดว่าเขาคงลืมไปว่าตอนนี้กำลังถ่ายทำรายการอยู่ และอาจเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา จึงรีบส่งสัญญาณเตือนเขาทางสายตา
เย่จือแกล้งไอสองสามครั้ง ตอนนี้เข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว อากาศมีความเย็นแทรกอยู่เล็กน้อย ต่อให้จู่ ๆ เธอไอขึ้นมาก็ไม่ทำให้ใครสงสัย
ทันทีที่กู้เหรินได้ยินเสียงไอของเย่จือ เขาก็ดึงสติกลับมาได้ทันที เขาคิดว่าเย่จือเป็นหวัดจริง ๆ คิ้วจึงขมวดเข้าหากัน
วินาทีต่อมา กู้เหรินก็เห็นสายตาที่เย่จือส่งมาให้เขาขณะหันหลังให้กล้อง เขาจึงเข้าใจได้ทันที
กู้เหรินยิ้มบาง ๆ อย่างแนบเนียน ก่อนชี้ไปยังทางออกด้านหลังเย่จือ
“พวกเราออกไปกันเถอะ”
ทางเดินในเขาวงกตค่อนข้างแคบ หากเดินเคียงข้างกันสองคนก็แทบไม่มีที่ให้ขยับ เย่จือจึงถอยหลังหนึ่งก้าว เปิดทางให้กู้เหรินเดินนำไปก่อน
กู้เหรินเดินอยู่ข้างหน้า ส่วนเย่จือตามหลังเขาในระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป