เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50
บนใบหน้าของเย่จือเผยความลังเลออกมา ส่วนกู้เหรินก็เงียบไปเช่นกัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย แววตาแสดงความต่อต้านอย่างชัดเจน เขาไม่ได้ตอบทันที
สุดท้ายยังคงเป็นเย่จือที่ตบไหล่พี่สยงถิงเบา ๆ เพื่อขอบคุณในความหวังดีของอีกฝ่าย “พวกเราขอไปเดินดูอย่างอื่นก่อนแล้วค่อยกลับมาดีกว่าค่ะ”
กู้เหรินรีบรับคำตามทันที “พวกคุณค่อย ๆ กินกันไปนะครับ”
เย่จือปฏิเสธคำชักชวนของพี่สยงถิงอย่างเด็ดขาด ก่อนจะรีบพากู้เหรินไปยังสถานที่เล่นเกมถัดไปทันที
คราวนี้ถึงตาเย่จือเล่นเกม เธอต้องใช้ตาข่ายกระดาษตักปลา ขอเพียงตักปลาได้สามตัวก็จะผ่านด่าน
ซานเฉียนที่อยู่ก่อนหน้าพวกเธอเพิ่งจะเตรียมถอดใจเดินจากไป ก่อนออกไปเขายังเตือนเย่จือกับกู้เหรินให้ยอมแพ้เสียแต่เนิ่น ๆ เพราะเกมนี้ยากเกินไปจริง ๆ
กู้เหรินให้ความร่วมมือด้วยการย่อตัวลงข้างบ่อพร้อมกับเย่จือ เย่จือรับตาข่ายกระดาษจากเจ้าของร้านมา มืออีกข้างถือถ้วยเอาไว้
เย่จือถือกระชอนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทุกคนเห็นเพียงว่าเธอขยับมืออย่างรวดเร็ว ตักปลาสามตัวขึ้นมาได้สำเร็จ โดยกระดาษในตาข่ายไม่ขาดแม้แต่น้อย
เย่จือหันไปถามเจ้าของร้าน “ถ้าตักเพิ่มอีกสักสองสามตัว มีส่วนลดไหมคะ?”