เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
ภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงัด ความเงียบทำให้เย่จือเผลอผ่อนลมหายใจให้เบาลง เธอรู้สึกเหมือนหายใจติดขัดเล็กน้อย แต่กลับตัดใจละสายตาจากกู้เหรินไม่ได้
เย่จือค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อสบเข้ากับดวงตาของกู้เหริน จิตใจของเธอก็สงบลงอย่างน่าประหลาด
เย่จือเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเพียงรู้สึกว่าความสุขเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ปะปนกับความตื่นเต้นเล็กน้อยที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจสาเหตุ ก่อนจะเข้าครอบงำความคิดทั้งหมดในชั่วพริบตา
แววตาสงบนิ่งแต่หนักแน่นของกู้เหรินในเวลานี้ ทำให้ความกังวลใจที่หลงเหลืออยู่ในส่วนลึกของเธอสลายไปจนหมด
เย่จือไม่อาจควบคุมมุมปากที่ยกขึ้นได้อีกต่อไป ถึงตอนนี้เธอจึงสามารถสงบสติอารมณ์และวิเคราะห์ได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการเปิดโปงเรื่องระหว่างเธอกับซ่งเลี่ยในครั้งนี้
เย่จือพยายามข่มอารมณ์ของตัวเอง ก่อนพูดว่า “ฉันคิดว่ามีโอกาสสูงมากที่จะเป็นบริษัทต้นสังกัดเก่าของฉัน เรื่องระหว่างฉันกับซ่งเลี่ยมีแค่พี่จู้กับคนอื่น ๆ ที่รู้”
กู้เหรินยิ้มทันที รอยยิ้มของเขาแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่บ้าง
“เป็นฝีมือบริษัทต้นสังกัดเก่าของคุณจริง ๆ แต่ว่า…”
เขาหยุดไปครึ่งวินาที ก่อนพูดต่อว่า “พวกเขาก็ควรได้รับบทลงโทษแล้วเหมือนกัน”