เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33
เย่จือออกเดินทางไปพร้อมกับสยงถิงและซานเฉียน สยงถิงยังนึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “ในเวลาอันสั้นแบบนี้ เราจะหาเงินได้อย่างไรนะ?”
ซานเฉียนกล่าวว่า “ฉันเอาของบางอย่างมาด้วย แต่...” เขากลัวว่าชาวบ้านจะไม่ยอมรับสินค้าที่นำมาขาย
เย่จือหยุดเดินแล้วหันไปมองทั้งสองคน “ฉันมีความคิดอย่างหนึ่ง พวกเราควรขายของที่ชาวบ้านคุ้นเคยกันดี”
“อย่างเช่น...”
เย่จือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “องุ่นป่า”
ซานเฉียนไม่เข้าใจ “ตอนนี้ชาวบ้านหลายคนก็น่าจะขายองุ่นป่ากันอยู่แล้ว พวกเราจะทำอย่างไรให้สินค้าของเราดูแปลกใหม่ล่ะ?”
เย่จือยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นพวกคุณแค่ทำตามฉันก็พอ”
เย่จือและคนอื่นๆ เดินไปพบครอบครัวหนึ่ง ซึ่งปลูกองุ่นป่าไว้เองที่บ้าน พวกเขาตกลงกันว่าเย่จือและคนอื่นๆ จะช่วยเก็บองุ่นป่าให้ เมื่อนำไปขายได้เงินแล้วจะแบ่งกันคนละครึ่ง ชาวบ้านก็ตกลงทันที
“เซิ่งม่านล้มเหลวไปแล้ว ของแบรนด์เนมที่เธอเอามาขายไม่มีชิ้นไหนขายออกเลย เย่จือจะหาเงินได้อย่างไร?”