เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13
ท่ามกลางความมืด มือของกู้เหรินกับเย่จือวางทับกันอยู่ ความอบอุ่นกับความเย็นเยียบเป็นสัมผัสสองอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ในเวลานี้กลับผสานเข้าด้วยกัน
เย่จือไม่ได้กุมมือกู้เหรินไว้ทั้งหมด เพียงวางมือลงบนฝ่ามือของเขาเบา ๆ เท่านั้น
เย่จือเหลือบมองเศษแจกันบนพื้น ก่อนจะระมัดระวังเดินอ้อมไป “คุณเดินตามฉันมานะ ตรงนี้มีเศษแจกันอยู่ อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บล่ะ”
กู้เหรินไม่ได้ยินชัดเจนว่าเย่จือพูดอะไร เขามองไม่เห็นใบหน้าของเธอ แต่กลับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ
สัมผัสเย็นเยียบจากฝ่ามือของเธอก็ยิ่งชัดเจนขึ้นหลายเท่า โอบล้อมฝ่ามือของเขาอย่างเด่นชัดจนไม่อาจมองข้ามได้
ประสาทสัมผัสทางกาย การได้ยิน หรือแม้แต่สิ่งเล็กน้อยต่าง ๆ ที่ปกติยากจะสังเกตเห็น ล้วนค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความมืดสลัว
กู้เหรินงอนิ้วมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วยาวเรียวของเขาเฉียดผ่านฝ่ามือของเย่จือโดยไม่ตั้งใจ สัมผัสเย็นเล็กน้อยนั้นทำให้เธอสะดุ้ง
ร่างของเย่จือสั่นไหว ลมหายใจของเธอชะงักไปชั่วขณะ เท้าพลิกเล็กน้อยเพราะก้าวไม่มั่นคง ร่างของเธอจึงเซไปข้างหน้าโดยไม่ตั้งใจ
กู้เหรินสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเย่จือ เขายื่นมือออกไปรับเธอไว้ มือของทั้งสองจึงกุมกันแน่นสนิทในที่สุด