บทที่ 265 โคมไฟพรรค์นี้มันบินได้ด้วยเหรอ?

บทที่ 265 โคมไฟพรรค์นี้มันบินได้ด้วยเหรอ?

พอกลับถึงห้องก็เปิดผ้าห่มแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นลอดผ่านประตูกระดานไม้ที่เก็บเสียงได้ไม่ค่อยดี เหลียวเฉิงก็พลิกตัวไปมาด้วยความหงุดหงิด

บางครั้งเขาก็หงุดหงิดใจจริงๆ แม่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง พ่อก็หาเงินไม่ได้! ตอนเด็กๆ เขาเห็นคนอื่นมีของเล่น แต่ตัวเองกลับต้องเล่นไอ้โคมไฟพังๆ พวกนี้ แถมยังต้องเอาออกไปตั้งแผงขายหาเงินอีก

ทุกวันนี้ความเป็นอยู่ก็แย่กว่าคนอื่นตั้งเยอะ

ไหนบอกว่าเป็นวิชาฝีมือตกทอดจากบรรพบุรุษ แต่ไม่เห็นว่าหลายสิบปีมานี้บ้านเราจะรวยขึ้นมาสักที

เขาผล็อยหลับไปพร้อมกับความรู้สึกขุ่นเคืองในใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ไก่แก่ก็ส่งเสียงกะต๊ากๆ ไม่หยุดอีกตามเคย

วันนี้ไม่มีงานทำ เขาบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นมานั่งอย่างเกียจคร้าน พอเปิดหน้าต่างออกไปก็เห็นคนที่อยู่ในลานบ้านกำลังนั่งแปะกระดาษทำโคมไฟอีกแล้ว