บทที่ 233 กิโลเมตร

บทที่ 233 กิโลเมตร

......

วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนที่พักผ่อนเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วก็มุ่งหน้าไปยังโกดังที่ตัวหมี่นีเค่อเช่าไว้ชั่วคราว ที่นั่นมียานพาหนะสำหรับขนส่งและอุปกรณ์ประกอบฉากบางส่วนจอดอยู่

"?"

"??"

ซ่งเจียงจ้องมองขบวนรถไฟตรงหน้าด้วยความตกตะลึง "นี่มันอะไรกันเนี่ย??"

"บอสครับ นี่คือรถบรรทุกที่ผมเตรียมไว้ เชิญขึ้นมาเลยครับ มันขนของได้เพียบเลย"

"เดี๋ยวนะ? รถบรรทุกบ้านไหนมีตู้พ่วงยาวเป็นขบวนขนาดนี้??"

"บอสครับ มันยังต่อพ่วงเพิ่มได้มากกว่านี้อีกนะ" ตัวหมี่นีเค่อเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ เขาเดินไปยังจุดเชื่อมต่อระหว่างตู้พ่วง แล้วให้ลูกน้องสาธิตให้ดูว่าตู้ทั้งสองเชื่อมต่อและปลดล็อกออกจากกันอย่างไร

ใช้เวลาสั้นๆ แค่ 5 นาทีเท่านั้น!