บทที่ 230 ไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียวที่จะลอยผ่านหน้าเขาไปได้!

บทที่ 230 ไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียวที่จะลอยผ่านหน้าเขาไปได้!

ในช่วงสองสามวันต่อมา พวกเขาเดินทางข้ามผ่านไปทั้งหมดเจ็ดรัฐ

เหล่าชายฉกรรจ์ที่นอนบนรถบรรทุกมาตลอดเจ็ดวันต่างหัวกระเซิงหน้าตามอมแมม แม้ว่าทุกครั้งที่รถบรรทุกแวะจอดที่ไหนพวกเขาจะกินกันมื้อใหญ่ แต่สารรูปอันย่ำแย่ก็ถึงขั้นทำให้ร้านอาหารระแวงว่าพวกเขาเป็นคนไร้บ้าน!

แต่ยังดีที่ตัวหมี่นีเค่อจะให้ทิปค่าบริการก้อนโตจนได้รับคำชมจากพนักงานเสิร์ฟ และมักจะเป็นตอนนี้นี่เองที่เขาสามารถล้วงข้อมูลมาได้ไม่น้อย ทั้งเรื่องแก๊งมาเฟียท้องถิ่น การจราจรในละแวกใกล้เคียง หรือแม้กระทั่งเส้นทางลัดสายเปลี่ยว