กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 219 อย่าเอาความมือสมัครเล่นมาท้าทายมืออาชีพ!
กระทั่งตอนที่ถูกดึงตัวให้ลุกขึ้นมานั่ง คนไข้ก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองหายเป็นปกติแล้ว
"คุณกลับบ้านได้แล้วครับ"
โหยวเหยาเอ่ยอย่างอ่อนโยน เหวยซือลี่กะพริบตาปริบๆ ฟังภาษาจีนไม่ออก
ทว่าในวินาทีถัดมา
ซ่งเจียงก็เดินเข้ามาใกล้แล้วตบไหล่เขาเบาๆ
"ยินดีด้วยที่หายดีนะครับ รบกวนเดี๋ยวช่วยพูดชมพวกเราต่อหน้านักข่าวสักสองสามประโยคด้วยนะ"
"อะไรนะ" จู่ๆ เหวยซือลี่ก็พูดตะกุกตะกัก เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "คุณบอกว่าผมหายดีแล้วเหรอ?"
"ใช่แล้วครับ คุณผู้ชาย"
"ผม..." เขายกสองมือขึ้นโบกไปมาไม่หยุด อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็ชะงักไป สีหน้าแววตาฉายแววเคลือบแคลงสงสัยหนักขึ้นเรื่อยๆ