บทที่ 207 ตอนนี้นายเรียกฉันว่าอะไร?

บทที่ 207 ตอนนี้นายเรียกฉันว่าอะไร?

"คุณ!"

"ปัง!"

สวีชานตบโต๊ะลุกพรวดขึ้น ท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟนั้นทำให้ตู้ซีที่อยู่ด้านหลังอดส่ายหัวไม่ได้

เจ้านาย สภาพแบบนี้ยังคิดจะไปฮุบกิจการเขาอีกเหรอ?

ฝันอยู่หรือเปล่า?

ทว่าท่ามกลางสายตาที่แผ่รังสีอำมหิต ซ่งเจียงกลับเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ปัญญาชนต้องควบทั้งงานวิจัยและหาเงินมันก็เป็นเรื่องยากลำบากอยู่แล้ว ผู้อำนวยการสวีทำไมไม่ปล่อยมือล่ะครับ? ดีต่อทั้งตัวคุณและคนในสถาบันวิจัยไม่ใช่เหรอ?"

"ดีงั้นเหรอ?" สวีชานแค่นหัวเราะ "อย่างน้อยชิงฉือที่มีผมอยู่ก็ยังมีจุดยืน เรื่องเงินไม่ได้สำคัญสำหรับผมหรอก"

"งั้นก็ดีครับ" ซ่งเจียงพูดขึ้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนฝั่งตรงข้าม "เพราะผมก็ให้เงินคุณไม่ได้เหมือนกัน"

เชี่ยเอ๊ย!