บทที่ 190 จุดประกายความหวังในการใช้ชีวิตให้ผู้คนอีกมากมาย!

บทที่ 190 จุดประกายความหวังในการใช้ชีวิตให้ผู้คนอีกมากมาย!

ถงอวี้อวี่มองไม่ออกถึงอารมณ์อันซับซ้อนในแววตาของเขา ได้รับมาเพียงคำไหว้วานประโยคหนึ่ง

"ไอ้คนหนี"

ถงอวี้อวี่กลอกตา "ฉันมีชื่อนะ! ถงอวี้อวี่!!"

"อ้อ~ น้องถงนี่เอง พี่ขอร้องนายเรื่องหนึ่งสิ ใต้สะพานข้ามแม่น้ำซูเฉิงน่ะ มีโพรงใต้สะพานอยู่ ตรงนั้นมีแมวจรตัวหนึ่ง ถ้าพูดแบบคนหนุ่มสาวอย่างพวกนายล่ะก็ มันเป็นแมวพันธุ์เชียวนะ! แพงเอาเรื่องเลยล่ะ!"

"?" ถงอวี้อวี่หรี่ตามองเขา ชายคนนั้นหัวเราะร่าพลางกอดคอเขา "พี่ให้อาหารมันมาสักพักแล้ว ที่บ้านไม่ให้เลี้ยงแมว ก็เลยคิดว่าคนรุ่นใหม่อย่างพวกนายคงมีลู่ทาง หาคนมารับเลี้ยงหน่อยสิ"

"ไม่ช่วย!"

"ทำไมล่ะ?"

ถงอวี้อวี่เหลือบมองเขา "ยุ่งยากจะตาย พี่ก็ให้อาหารต่อไปก็สิ้นเรื่อง"