กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 185 ไม่เห็นคนเป็นคนเลยสักนิด!
ขณะที่ห้องขังทั่วประเทศแน่นขนัดไปด้วยสมาชิกใหม่ ในเวลานี้ เหล่าผู้ป่วยมะเร็งที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมานานถึงครึ่งเดือนต่างมีสีหน้าด้านชา
ณ ลานกว้างของสถาบันวิจัย เสื่อโยคะนับร้อยผืนปูเรียงรายอยู่บนพื้น แต่ละคนเหงื่อท่วมตัวและมีสีหน้าบิดเบี้ยว
"หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง!"
ทหารปลดประจำการในชุดลายพรางตะโกนเสียงดัง พลางเดินไปเตะก้นคนอ้วนที่ก้นเริ่มห้อยลงมาเป็นระยะ
"ลุกขึ้นมา!!"
"ถ้ายังไม่ตายก็ทำต่อ!!"
ใบหน้าของชายอ้วนแนบติดอยู่กับเสื่อโยคะสีชมพู ยามที่เงยหน้าขึ้นมา บนเสื่อสีชมพูก็ปรากฏรอยเปียกชื้นเป็นรูปใบหน้าที่บิดเบี้ยว
"ให้ผมตายตอนนี้ยังจะดีกว่าอีก!!"