บทที่ 119 ขอโทษครับคุณตำรวจ!

บทที่ 119 ขอโทษครับคุณตำรวจ!

"รู้แล้วน่า!" เด็กน้อยไม่พูดพล่ามทำเพลง ล้วงธนบัตรยับย่นกระจัดกระจายออกมาจากกระเป๋า นับเงิน 260 หยวนยื่นให้เขา

โหยวเหยาเก็บเงินยัดใส่กระเป๋า มองดูเด็กน้อยกอดกล่องกระดาษเดินเตาะแตะจากไปอย่างร่าเริง

ในใจรู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้าง

เดี๋ยวนี้เด็กฉลาดขึ้นทุกวัน รู้จักเป็นพ่อค้าคนกลางกินส่วนต่างกำไรด้วย

โหยวเหยามีหน้าที่แค่ส่งของให้ ส่วนเด็กจะเอาไปขายให้เพื่อนร่วมชั้นหรือใคร เขาก็ไม่สนทั้งนั้น

......

สามวันต่อมา

ร้านขายของชำหน้าประตูโรงเรียนประถมเยี่ยนจิง

เจ้าของร้านมองเด็กน้อยที่เอาการ์ดมาขายด้วยสายตาคลางแคลงใจ