บทที่ 82 นี่ก็คนไม่ใช่เหรอไง

บทที่ 82 นี่ก็คนไม่ใช่เหรอไง

"งั้นสิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกก็คือ—เซ็นสัญญา"

วันรุ่งขึ้น

ชายชราที่ถูกเรียกตัวมาท่ามกลางความยุ่งเหยิงนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในห้องประชุม เขามองดูชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ซึ่งการเซ็นสัญญาคราวก่อนได้สร้างความประทับใจอันลึกซึ้งเอาไว้ให้เขา

เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"เป็นเรื่องส่งของเหรอครับ โรงงานช่วงนี้เดินเครื่องแทบไม่ได้หยุด ปริมาณการผลิตถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้ามากกว่านี้ผมเกรงว่าคนงานจะรับไม่ไหว"

"ไม่ต้องเครียดครับ" จี๋จื่อผิงดันเอกสารในมือออกไป "คุณลองดูสัญญานี้ก่อนสิ"

สัญญา?

ยังมีสัญญาอะไรอีก?

ชายชราที่ต้องพึ่งพาบารมีอีกฝ่ายพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที เขายื่นมือไปหยิบเอกสารแล้วก้มหน้าเปิดดู