กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 67 กูไม่ได้ด้อยไปกว่าใครสักนิด!
บางคนเบะปากแล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหวังเจ่อเล่น ส่วนบางคนก็เริ่มคิดคำนวณแล้วว่าจะรีบเข้าโรงงานให้เร็วหน่อย หรือจะเข้าช้าหน่อยดี?
บรรยากาศเงียบกร่อยลงถนัดตาไปชั่วขณะ
“เด็กพวกนี้ไม่ประสีประสาอะไรเอาซะเลย!” หวังเคอที่อยู่หลังเวทีร้อนใจจนเตรียมจะก้าวออกไปข้างหน้า แต่กลับถูกเพื่อนร่วมงานข้างหลังดึงรั้งไว้
“เหล่าหวัง นายรอดูไปก่อนว่าพ่อหนุ่มนั่นจะรับมือไหวไหม ถ้าไม่ไหวนายค่อยขึ้นไป”
“เขาเพิ่งเรียนจบปีนี้เอง มีอะไรที่ฉันจะไม่รู้บ้างล่ะ? ฉันต้อง...” ยังไม่ทันสิ้นเสียง ซ่งเจียงก็เคาะไมโครโฟนเบาๆ เสียงกระแทกไมค์ที่ดังขึ้นดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที
“ผมรู้ว่าทุกคนคงสงสัยกันมากแน่ๆ ว่าโครงการห้องเรียนตามสั่งที่เปิดขึ้นมานี้ พอเข้ามาทำงานที่เถิงเซิ่งแล้วจะได้ทำหน้าที่อะไร”
ผู้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาตาเขม็ง
แล้วก็เห็นเขาหัวเราะออกมาเบาๆ