บทที่ 45 ผมมีปากกาอยู่ด้ามหนึ่ง

บทที่ 45 ผมมีปากกาอยู่ด้ามหนึ่ง

"ทุกคนคงอยากรู้กันแล้วใช่ไหมว่าฉันจะพูดอะไร"

ซ่งเจียงกวาดสายตามองเหล่าคนขับรถรอบๆ ที่มีสีหน้าท่าทางแตกต่างกันไปพลางแย้มยิ้มบางๆ

"กินให้อิ่มก่อนค่อยมีแรงคิด เสิร์ฟอาหารได้!"

"แปะ!"

เสียงตบมือดังฉาด พนักงานยกจานก็ทยอยยกถาดอาหารเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว วางจานซ้ายทีขวาที เสียงกระทบกริ๊งกร๊างของจานกระเบื้องเคลือบยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นให้ทวีคูณ

แต่ในเมื่อเจ้าตัวยังไม่ยอมพูด พวกเขาก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้แล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย

"นายว่าคนคนนี้เรียกพวกเรามา แถมยังเลี้ยงข้าวอีก ตกลงจะทำอะไรกันแน่"

"ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย"

"หรือว่าจะเป็นกิจกรรมเพื่อสังคม"