บทที่ 30 เดี๋ยวฉันอ้อนวอนให้ดูเลย!

บทที่ 30 เดี๋ยวฉันอ้อนวอนให้ดูเลย!

ชายร่างบึ้กชะงักไปนิด ทว่าคราวนี้กลับฉลาดเป็นกรดขึ้นมา "ไม่มี๊ จ่ายไปคุ้มจะตาย!" ถึงปกติจะหัวทึบ แต่ช่วงเวลาสำคัญก็ไม่ทำพังหรอกนะ!

เขาคิดดูแล้วก็เสริมขึ้นอีกประโยค

"ฉันไม่ได้เรียกคุณว่าเหยื่อรายใหญ่สักหน่อย"

"อ๋อเหรอ? แล้วนายเรียกใครล่ะ?"

"ผมเอง!" ซ่งเจียงขานรับทันควัน พลางมองตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อของพี่เฉียน

"พวกนายสองคนปั่นหัวฉันเหรอ??"

"ไม่มี ไม่มีเลยครับ!" ซ่งเจียงยืนกรานปฏิเสธ พี่เฉียนยกแขนขึ้นมา "เมื่อกี้ฉันได้ยินเต็มสองหู นายก็เรียกฉันว่าเหยื่อรายใหญ่ใช่ไหมล่ะ!"

"คุณคิดกับตัวเองแบบนั้นได้ยังไงกันครับ!" ซ่งเจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจเหลือแสน "พี่เฉียน! ผมเป็นแฟนคลับคุณมาตลอดนะ! ผมไม่อนุญาตให้คุณว่าตัวเองแบบนั้นเด็ดขาด!!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!!!"