กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 17 ฉันคือพระเจ้า!
วันรุ่งขึ้น หลังผ่านช่วงเวลาแปดชั่วโมงอันยาวนานบนเรือสำราญ พนักงานที่เมาเรือหลายคนต่างเกาะราวระเบียงโก่งคออ้วกลงไปอย่างบ้าคลั่ง ลุงนักตกปลาข้างๆ รีบเหวี่ยงเบ็ดทันที
ปลาทะเลที่ตกขึ้นมาได้ถูกกวาดใส่ถังตัวแล้วตัวเล่า
จนกระทั่งทั้งสองสามคนถูกซ่งเจียงเรียกตัวไป ลุงนักตกปลาผู้กระตือรือร้นยังใจดีมอบปลาแซลมอนหนักถึง 27 จินให้ตัวหนึ่ง
"ปลาแซลมอนนี่ของดีเลยนะ!"
เสิ่นซิงอวี่ตาเป็นประกาย อยากจะแล่กินสดๆ ตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด จางอี๋ที่อยู่ข้างๆ พูดลอยๆ ขึ้นมาว่า "นายอยากดูหน่อยไหมล่ะว่าในปากมันกินอะไรเข้าไป"
"จะเป็นอะไรได้ล่ะ? เม็ดข้าวโพดเหรอ?"
เสิ่นซิงอวี่หัวเราะร่วนอย่างไม่ใส่ใจ ซ่งเจียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ของที่ย่อยแล้ว"
"ของที่ย่อยแล้ว?"