บทที่ 456 พึ่งพาเส้นสาย

บทที่ 456 พึ่งพาเส้นสาย

หลี่รุ่ยไม่รู้ว่าหม่าเหวินเซวียนมาหาเขาทำไม แต่พอเดาได้ว่าสองวันนี้เธอคงวิ่งเต้นขอความช่วยเหลือจากผู้คนมามากมาย ทว่าสุดท้ายกลับชนกำแพงไปเสียทุกทาง

ดูจากสภาพของหม่าเหวินเซวียนก็รู้ทันทีว่าเธอใกล้จะรับไม่ไหวเต็มที หลี่รุ่ยย่อมไม่มีทางปล่อยเธอไว้โดยไม่แยแส

หลี่รุ่ยคิดว่าเธอคงจนตรอกจนหมดหนทางแล้วจริง ๆ

“พี่เหวินเซวียน อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวฉันโทรหาเพื่อนถามสถานการณ์ให้ตอนนี้เลย”

หลี่รุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาชาชุนเฉิง

ไม่มีคนรับสาย

หลี่รุ่ยเกาศีรษะ กำลังชั่งใจว่าจะติดต่อเฉินฉินดีหรือไม่ ชาชุนเฉิงก็โทรกลับมาพอดี

“หลี่รุ่ย เมื่อกี้ฉันกำลังสอบปากคำอยู่ เลยรับสายไม่สะดวก มีอะไรหรือ ถึงได้โทรมาหาฉัน” ชาชุนเฉิงถามกลั้วหัวเราะ