บทที่ 442 การแสดงใช้ได้

บทที่ 442 การแสดงใช้ได้

ในห้องประชุม การซ้อมยังคงดำเนินต่อไป

หลี่รุ่ยยืนนิ่งราวกับท่อนไม้ ส่วนการแสดงของหลินซินกับถังซือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับเข้าถึงบทบาทได้อย่างสมบูรณ์

บทพูดของหลินซินในฉากนี้มีมากเป็นพิเศษ เขาต้องพล่ามไม่หยุด ทั้งปากจัดทั้งคลุ้มคลั่ง ปกติเขาก็ดูเป็นคนชอบทำตัวต๊องอยู่แล้ว คราวนี้พอวิญญาณนักแสดงเข้าสิง คำพูดก็พรั่งพรูไหลลื่น ท่าทางต่าง ๆ ต่อเนื่องเป็นชุด

เทียบกับหวังเสี่ยวเจี้ยนเวอร์ชันของเสี่ยวเหวินที่หลี่รุ่ยเคยดูในชาติก่อน การตีความบทของหลินซินให้รสชาติไปอีกแบบ เพิ่มความกวนประสาทและเจ้าเล่ห์แบบนักเลงขึ้นมาหน่อย แต่ลดความร้ายกาจที่ซ่อนเขี้ยวเล็บลงไปบ้าง