ตอนที่ 147 มาตรการรับมือเรื่องความปลอดภัย

ผ่านไปปีกว่า ในที่สุดทุกคนในครอบครัวก็ได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง แม้เรื่องที่หงอิงสอบไม่ติดจะทำให้บรรยากาศที่ควรจะชื่นมื่นหม่นหมองลงไปบ้าง แต่โดยรวมแล้ว ทุกคนก็ยังมีความสุขกันดี

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งครอบครัวก็นั่งรวมกันดูโทรทัศน์และพูดคุยกัน จนกระทั่งสามทุ่มกว่า เสิ่นเยวี่ยถึงได้บอกให้พอ ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน

เมื่อเข้ามาในห้องนอน อวี๋ซือหยาก็ปรึกษากับเสิ่นเยวี่ย "ฉันดูแล้วหงอิงยังอยากเรียนหนังสืออยู่นะ ให้เธอกลับไปเรียนซ้ำเถอะ สองวันนี้ถ้าว่างพวกเราไปจัดการเรื่องนี้ที่โรงเรียนของเธอให้เรียบร้อย เธอจะได้สบายใจขึ้น"

นิสัยของเสิ่นหงอิงค่อนข้างอ่อนแอและจิตใจดี ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรมากนัก นิสัยแบบนี้ถ้าได้เข้าไปทำงานในหน่วยงานที่มั่นคงอย่างพวกโรงเรียนหรือหน่วยงานราชการย่อมเป็นทางเลือกที่ไม่เลว แม้จะไม่ร่ำรวยมหาศาล แต่มั่นคงราบรื่น ทั้งชีวิตก็ไม่ต้องแบกรับความกังวลมากเกินไป

แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอเอง แต่การได้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัยย่อมไม่มีอะไรเสียหาย มันคือการก้าวกระโดดครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ และเป็นโอกาสในการเปลี่ยนชะตาชีวิตของเด็กที่มาจากครอบครัวธรรมดาทั่วไปด้วย

เสิ่นเยวี่ยกุมมือเธอไว้ "ผมกลับมาแล้ว เรื่องนี้ปล่อยให้ผมไปจัดการเองเถอะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เรามาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า ถึงหน่วยงานของคุณจะเพิ่มคนช่วยเดินไปฝากเงิน แต่ผมดูแล้วมีแต่เด็กหนุ่มธรรมดาที่ไม่ค่อยมีฝีมือต่อสู้อะไรเลย"