เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Minibunny
ตึกของสหกรณ์จำหน่ายหลังนี้กินพื้นที่ไม่น้อย ชั้นหนึ่งมีห้องทำงานหลายสิบห้อง ผู้คนเดินขวักไขว่ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบในทางเดินยาว
หลินหงฉีเดินตามอวี๋ซือหยาออกจากห้อง มายืนอยู่กลางทางเดินอย่างเคว้งคว้างเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
กำลังลังเลอยู่ อวี๋ซือหยาก็ก้าวฉับๆ ตรงไปหาสหายหญิงที่ถักเปียสองข้างคนหนึ่งแล้ว
"พี่สาวคะ พวกเรามาติดต่อธุระ ยังรอคิวอยู่เลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะถึงคิวพวกเราเมื่อไหร่ น้ำก็ดื่มจนหมดแล้ว พอจะมีที่ให้กรอกน้ำไหมคะ" อวี๋ซือหยายกกระติกน้ำทหารสีเขียวที่ว่างเปล่าในมือขึ้นแกว่งเบาๆ พลางเอ่ยถาม
สหายหญิงคนนั้นเห็นว่าอวี๋ซือหยาดูยังสาว ทั้งวาจายังน่าฟัง จึงไม่ได้คิดอะไรมาก ยกมือชี้ไปข้างหลัง "โรงอาหารข้างหลังมีน้ำอยู่จ้ะ ไปกรอกน้ำดื่มตรงนั้นได้"
จนกระทั่งเดินลงบันไดมา หลินหงฉีถึงได้สติกลับมา เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีใครจึงกระซิบถามอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการใหญ่อวี๋ พวกเราจะไปกรอกน้ำกันจริงๆ หรือคะ"
อวี๋ซือหยามองริมฝีปากของอีกฝ่าย "ไม่งั้นล่ะ ริมฝีปากเธอแห้งหมดแล้ว อย่าคิดมากเลย ไปเถอะ ไปหาน้ำดื่มกันก่อน"
เธอพาหลินหงฉีไปยังโรงอาหารด้านหลังอย่างสบายๆ ตรงหน้าประตูโรงอาหาร มีคุณป้าไม่กี่คนกำลังนั่งยองๆ ล้างผักอยู่หน้าก๊อกน้ำ
ยุคนี้อุตสาหกรรมยังไม่เจริญ มลพิษทางน้ำจึงมีค่อนข้างน้อย หน้าร้อนถ้ากระหายน้ำอยู่ข้างนอก เจอบ่อน้ำก็ตักขึ้นมาดื่มได้ทันที แม้อวี๋ซือหยาจะไม่ค่อยอยากดื่มน้ำดิบเท่าไร แต่ทว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะตีสนิท เธอจึงยังคงถือกระติกน้ำไปยืนรออยู่ข้างก๊อกน้ำ