เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Minibunny
หลังจากจัดรายการส่งเสริมการขาย ยอดขายเสื้อขนเป็ดก็พุ่งขึ้นมาจริงๆ
วันจันทร์นั้น อวี๋ซือหยาไม่วางใจ พอเลิกเรียนตอนพลบค่ำจึงแวะไปดูเป็นพิเศษ เสื้อขนเป็ดของวันนั้นขายออกไปได้เจ็ดแปดร้อยตัว เสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิก็พลอยขายตามไปด้วยหลายสิบตัว ยอดขายรวมแตะราวสามหมื่นหยวน
หากรักษาระดับความเร็วนี้ไว้ได้ อีกประมาณครึ่งเดือนก็น่าจะระบายเสื้อขนเป็ดในโกดังออกไปได้จนหมดพอดี เชื่อมต่อกับเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไร้รอยต่อ
อวี๋ซือหยาเบาใจ จึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก
ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งวางใจไปได้แค่วันเดียว พอถึงเที่ยงวันพุธ อวี๋ซือหยาเดินออกจากห้องเรียนมาก็เห็นหลินหงฉียืนรออยู่ใต้ตึกด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ
ทันทีที่เห็นเธอ หลินหงฉีก็รีบปรี่เข้ามาบอกอย่างร้อนรนว่า "ผู้จัดการใหญ่อวี๋ แย่แล้วค่ะ วันนี้มีลูกค้าสิบกว่าคนมาเรียกร้องขอคืนเสื้อขนเป็ดที่ซื้อไปก่อนหน้านี้"
"ทำไมถึงจะคืนล่ะคะ มีปัญหาเรื่องคุณภาพเหรอ" อวี๋ซือหยาพาเธอเดินมุ่งหน้าไปทางประตูโรงเรียนพลางเอ่ยถาม
หลินหงฉีส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ เป็นลูกค้าที่ซื้อเสื้อขนเป็ดไปในราคาเดิมเมื่อสัปดาห์ก่อน พวกเขาไม่พอใจที่เราจู่ๆ ก็ลดราคาฮวบลงมาตั้งเจ็ดแปดหยวน เลยรู้สึกเคืองใจค่ะ!"
เรื่องแบบนี้เป็นใครก็คงไม่สบอารมณ์ทั้งนั้น อวี๋ซือหยาถามต่อ "เยี่ยเหมยคิดหาวิธีแก้ปัญหาอะไรได้บ้างไหม"
หลินหงฉีส่ายหน้า "ไม่มีเลยค่ะ พี่เขาให้ฉันมาตามคุณ"