ตอนที่ 112 นัดพบสหายเก่า เผยโฉมหน้าร้านเสื้อขนเป็ดชิงเหอ

วันอาทิตย์ อวี๋ซือหยาแวะไปเยี่ยมผู้จัดการเมิ่งที่ไม่ได้เจอกันเสียนาน จากนั้นก็ชวนเธอพร้อมกับลู่หมิงฮุ่ยออกไปเดินเที่ยวด้วยกัน

ลู่หมิงฮุ่ยเพิ่งตามคณะสำรวจลงพื้นที่ชนบทอยู่นานกว่าหนึ่งเดือน ต้องกินนอนกลางดินทรายจนผิวพรรณกร้านไปหมด พอได้ยินว่าจะไปเดินเที่ยวก็เกิดกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา หันไปถามผู้จัดการเมิ่งทันทีว่า "อาหลาน ห้างของพวกเธอมีสินค้าอะไรเข้าใหม่บ้างหรือเปล่า มีของดีๆ เก็บไว้ให้ฉันบ้างไหม"

ผู้จัดการเมิ่งส่ายหน้ายิ้มๆ พลางชี้ไปทางอวี๋ซือหยา "วันนี้จะไปไหนต้องให้ผู้จัดการใหญ่อวี๋เป็นคนตัดสินใจจ้ะ"

"ไม่ไปเดินห้างเหรอ แล้วมีอะไรแปลกใหม่ให้ดูหรือไง หรือพวกเราจะไปดูงิ้วกันดี" ลู่หมิงฮุ่ยเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "คราวก่อนตอนฉันไปสัมภาษณ์ได้รู้จักศิลปินรุ่นใหญ่อยู่หลายคน พอจะหาตั๋วได้อยู่นะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องดูงิ้วค่อยว่ากันทีหลังเถอะค่ะ บรรณาธิการลู่ไปเดินเล่นกับพวกเราก่อนดีกว่า"

ลู่หมิงฮุ่ยหันมองทั้งสองคนสลับไปมาอยู่สองสามวินาทีก็เริ่มเอะใจ "พวกเธอต้องมีความลับปิดบังฉันอยู่แน่ๆ ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่าพวกเธอเล่นตลกอะไรกันอยู่"

เธอไม่ซักไซ้ต่อ แต่เล่าถึงสิ่งที่ได้พบเห็นในชนบทช่วงที่ผ่านมาแทน ในฐานะคนทำงานสื่อ มวลประสบการณ์และเรื่องราวที่ลู่หมิงฮุ่ยพบเจอมาจึงหลากหลายกว่าคนทั่วไป ทั้งยังมีความรู้กว้างขวางและมีวาทศิลป์เป็นเลิศ เรื่องธรรมดาสามัญแท้ๆ แต่พอออกจากปากเธอกลับฟังดูมีชีวิตชีวาและน่าสนใจขึ้นมาถนัดตา

ทั้งสามคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาถึงสถานีรถไฟโดยไม่รู้ตัว