ตอนที่ 107 ให้คำชี้แนะเสิ่นเจี้ยนตง รับมือคู่แข่งทางการค้า

"นั่งสิ ยืนทำอะไรกันอยู่ล่ะ" อวี๋ซือหยามองเสิ่นเจี้ยนตงกับสยงจื่อที่ทำท่าเหมือนเด็กทำความผิดแล้วอดขำไม่ได้

สยงจื่อคนนี้อย่าเห็นว่าตัวโต แต่ความจริงแล้วขี้ขลาดเป็นบ้า พอเดินเข้าประตูก็ไปหลบอยู่หลังเสิ่นเจี้ยนตง ก้มหัวต่ำจนแทบจะติดพื้น มิน่าล่ะคนอื่นถึงหนีหายกันไปหมด มีแค่เขาคนเดียวที่ยังตามทำงานกับเสิ่นเจี้ยนตงอยู่

เสิ่นเจี้ยนตงลูบจมูกแก้เก้อ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับอวี๋ซือหยาแต่โดยดี จากนั้นก็กระตุกแขนสยงจื่อทีหนึ่ง "พี่สะใภ้บอกให้นั่ง รีบนั่งลงสิ จะยืนเป็นเสาหินไปถึงไหน"

สยงจื่อจึงนั่งลงอย่างเรียบร้อย แปะก้นลงบนเก้าอี้แค่ครึ่งเดียว ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมเหมือนเด็กประถม

อวี๋ซือหยาเห็นท่าทางของทั้งสองคนแล้วก็หลุดยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างอ่อนโยน "พวกเราก็แค่คุยกันเล่นๆ จะเกร็งกันทำไม เจี้ยนตง เล่าให้พี่ฟังหน่อย เรื่องนี้มันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

เสิ่นเจี้ยนตงลูบจมูกอีกรอบ พึมพำตอบ "ก็...ก็เริ่มมาราวๆ สองเดือนก่อนได้ครับ"

"นานขนาดนี้แล้วเหรอ เธอเก็บเงียบไว้คนเดียวตลอด ไม่ยอมบอกทางบ้าน พี่กับพี่สาวเธอเป็นห่วงนะรู้ไหม" อวี๋ซือหยาไม่ได้ต่อว่า เพียงแต่หวังว่าวันข้างหน้าถ้าเขาเจอเรื่องลำบากอีก จะไม่เก็บไว้ฝืนแบกรับอยู่คนเดียว

เสิ่นเจี้ยนตงเกาหัว "ผม...ตอนนั้นผมโมโหมาก แล้วก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะขายได้ดีกว่าผมด้วย"

อวี๋ซือหยามองเขาพร้อมรอยยิ้ม "ที่โมโห เพราะเธอรู้สึกว่าพวกเขาทรยศเธองั้นเหรอ"

เสิ่นเจี้ยนตงเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร