ตอนที่ 83 สโมสรนักศึกษารับมือวิกฤตเด็กในหอพัก

การแก้ปัญหาเรื่องการดูแลเด็กนับเป็นเรื่องแรกที่สโมสรนักศึกษาลงมือทำนับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นมา แม้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่กลับเกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่และการเรียนของนักศึกษาจำนวนมากอย่างใกล้ชิด ดังนั้นสมาชิกสโมสรนักศึกษาจึงกระตือรือร้นกันอย่างยิ่ง เลิกประชุมแล้วก็เริ่มออกรวบรวมข้อมูลทันที

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นตอนเลิกเรียน อวี๋ซือหยาเพิ่งก้าวออกจากอาคารเรียนก็เห็นสวีเจียเจียกอดหนังสือ วิ่งหอบแฮ่กเข้ามา ยื่นตารางสองแผ่นให้เธอ "หัวหน้าอวี๋ สำรวจเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ นี่เป็นยอดที่ฉันกับโจวเจียฉีช่วยกันสรุปและคัดลอกมา มีเด็กทั้งหมด 25 คน โตสุดหกขวบ เล็กสุดเพิ่งจะสองขวบ ในนั้นเป็นเด็กผู้ชาย 14 คน เด็กผู้หญิง 11 คนค่ะ!"

อวี๋ซือหยาไม่ได้กลับหอพักบ่อยนักจึงไม่ค่อยรู้เรื่องเหล่านี้นัก ไม่นึกเลยว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ แต่ก็จริง หอพักของพวกเธอยังมีเด็กตั้งสี่ห้าคน หอพักหลังอื่นรวมกันแล้วมีสักยี่สิบกว่าคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"เด็กหกขวบคนนี้ยังไม่ได้ไปโรงเรียนอีกเหรอ" อวี๋ซือหยาขมวดคิ้วถาม เด็กโตขนาดนี้แล้วควรจะเข้าเรียนประถมได้แล้ว เธอเปิดดูข้อมูลของเด็กคนนี้ เป็นเด็กชายชื่อเฉินชิ่ง พ่อพาเขามาพักอยู่ที่หอพักชาย

ในที่สุดก็เจอเคสที่พ่อเป็นคนเลี้ยงลูกเสียที