ตอนที่ 80 โอกาสคว้าทำเลทองโรงหนังเก่าหน้าสถานีรถไฟ

ที่ตั้งเดิมของโรงภาพยนตร์เก่า อันที่จริงอวี๋ซือหยาเคยมาดูแล้ว ทั้งยังเคยไปคุยกับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเรื่องซื้อที่ดิน แต่คุยไม่ลงตัวเสียที

ตอนนี้โรงภาพยนตร์ก็เป็นหน่วยงานรัฐ พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงิน ถึงขาดเงินเบื้องบนก็จัดสรรงบลงมาให้อยู่ดี ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาร้อนใจ ดังนั้นพวกผู้นำหน่วยงานจึงไม่กระตือรือร้นกับเรื่องแบบนี้ คอยแต่จะปัดสวะให้พ้นตัว หัวหน้าแผนกโยนให้ผู้จัดการ ผู้จัดการโยนให้แผนกการเงิน ไปคุยมาสองสามคนก็ลงเอยแบบนี้หมด อวี๋ซือหยาจึงรู้ว่าต้องหาเส้นสายแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงต้องตัดใจแล้วไปเลือกที่อื่น

แม้ตอนนี้ตัวเมืองจะยังไม่ขยายตัว มีที่ดินอยู่ถมเถ แถวสถานีรถไฟก็มีที่รกร้างว่างเปล่าอยู่มาก ทว่าตำแหน่งตรงนี้มันดีเกินต้านจริงๆ มันอยู่ตรงข้ามทางเข้าออกสถานีรถไฟพอดี ผู้โดยสารที่เข้าออกสถานีเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแล้ว ตอนรอรถไฟก็เดินมาเตร็ดเตร่ ซื้อของกินเล่นติดมือไปกินบนรถไฟ พอลงจากรถไฟแล้วหิว บนตัวไม่มีคูปองข้าวติดมา ร้านอาหารของรัฐก็ปิดแล้ว ก็สามารถแวะมาซื้อเป็ดชิงเหอกินรองท้องได้ ซ้ำยังถือโอกาสซื้อกลับไปฝากเด็กๆ ที่บ้านได้อีก นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาสามัญหรอกหรือ

นอกจากจำนวนคนสัญจรไปมาจะมหาศาลแล้ว อวี๋ซือหยายังถูกใจอีกจุดหนึ่ง นั่นคือผู้คนที่สถานีรถไฟมาจากทั่วทุกสารทิศ หากพวกเขาหิ้วเป็ดชิงเหอกลับไปบ้านเกิด หรือแทะคอเป็ด ขาเป็ด บนขบวนรถไฟ ย่อมเป็นผลดีอย่างยิ่งต่อการประชาสัมพันธ์ยี่ห้อเป็ดชิงเหอ และส่งผลดีอย่างมากต่อการขยายตลาดออกไปนอกมณฑลในอนาคต