เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Minibunny
พอได้ยินว่ารถของพานหย่งคังกลับมาแล้ว เสี่ยวหลี่ก็รีบวิ่งออกไปทันที กำลังจะเอ่ยปากถามว่ามีข่าวคราวของผู้จัดการอวี๋บ้างไหม ก็เห็นอวี๋ซือหยากระโดดลงมาจากรถ แล้ววิ่งไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ พลางพูดอย่างกระตือรือร้น "ศาสตราจารย์เหยียน ถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราแล้วค่ะ"
คำพูดนี้จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ว่าเป็นใครกันแน่ถึงทำให้อวี๋ซือหยากระตือรือร้นได้ถึงเพียงนี้
ไม่กี่วินาทีต่อมา มือผอมแห้งปูดโปนด้วยเส้นเลือดสีเขียวข้างหนึ่งก็จับขอบประตูรถไว้ จากนั้นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของทุกคน
เสี่ยวหลี่ตระหนักได้ทันทีว่าฐานะของอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดา จึงรีบเดินเข้ามาถามอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ ท่านนี้คือ?"
อวี๋ซือหยายิ้มพลางบอกว่า "นี่คือเพื่อนที่ฉันรู้จักที่เมืองมณฑล ศาสตราจารย์เหยียนจากภาควิชาเคมี มหาวิทยาลัยประจำมณฑล มาเป็นแขกที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรา นายไปบอกให้โรงอาหารช่วยจัดเตรียม ต้มอาหารกลางวันที่ย่อยง่ายๆ หน่อย พวกเรายังไม่ได้กินข้าวกันเลย!"
เสี่ยวหลี่รีบไปจัดการตามนั้นทันที
ส่วนอวี๋ซือหยาก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ศาสตราจารย์เหยียน เหนื่อยแล้วใช่ไหมคะ ฉันจะพาคุณไปพักผ่อน คุณดูสิว่าจะพักที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงหรือจะไปพักที่บ้านฉันดี?"
ศาสตราจารย์เหยียนเหลือบมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง "ฟาร์มเพาะเลี้ยงบ้านนอกคอกนาของพวกเธอมีที่ให้พักด้วยเรอะ? คงไม่ใช่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นขี้เป็ดหรอกนะ?"