กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 59 ต้องให้ฉันเจ็บปวดอีกแค่ไหน
หวังเจี๋ยรู้สึกว่าที่เธอพูดนั้นถูกต้อง: “ก็นั่นน่ะสิ เพิ่งจะผ่านไปสิบวันเอง” จากนั้นเขาก็เริ่มตะโกนสุดเสียง: “หรงหรง ทางขาดแล้ว หาทางหน่อยสิ!”
คนสองสามคนช่วยกันหามนาหลินหรงลงมา
นาหลินหรงมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วมองไปที่ถนนสายนี้
ความกว้างของจุดที่ถนนขาดนั้นเกินสิบเมตรไปแล้ว พวกเขาที่มีกันอยู่ไม่กี่คนไม่มีทางซ่อมมันให้เสร็จในเวลาอันสั้นได้แน่
สมองของนาหลินหรงหมุนติ้ว เธอพิจารณาทุกความเป็นไปได้
สุดท้ายนาหลินหรงก็พูดขึ้นว่า: “ลงจากรถแล้วเดินไป”
แทบจะในทันที ไม่มีใครคัดค้านเลยสักคน
รวมถึงซ่งเหอที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างทาง พอได้ยินนาหลินหรงบอกให้ลงจากรถเดินไป เขาก็ทิ้งหญ้าหางสุนัขในมือ ลุกขึ้นยืน ขึ้นรถไปหยิบปืนและสะพายสัมภาระ