เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 26 มีปืนอยู่ในมือ โลกนี้ข้าเป็นใหญ่
หวังเจี๋ยเฝ้ามองแผ่นหลังของซ่งเหอที่วิ่งหนีไปเพียงลำพัง โดยไม่ได้รู้สึกประหลาดใจหรือแปลกใจแม้แต่น้อย
สำหรับทายาทเศรษฐีเช่นนี้ การจะไปหวังให้เขารักษาสัญญาดูจะเป็นเรื่องที่ไม่สมจริงเอาเสียเลย
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เขาเอ่ยปากสัญญาว่าจะพาหวังเจี๋ยไปยังบังเกอร์ของครอบครัวนั้น เป็นเพียงคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาเอง โดยไม่ได้รับการยอมรับจากสมาชิกครอบครัวแต่อย่างใด
ในความเป็นจริง การที่หวังเจี๋ยไม่ได้กระโดดลงจากกำแพงเมื่อครู่นี้ ก็แฝงไปด้วยความกังวลและการไตร่ตรองของตัวเขาเองด้วยเช่นกัน
แม้ซ่งเหอจะเคยบอกว่าตราบใดที่หวังเจี๋ยพาเขากลับบ้านได้ ก็จะอนุญาตให้หวังเจี๋ยเข้าไปในสถานหลบภัยของครอบครัวเขา แต่เมื่อลองคิดดูอีกที ในบังเกอร์แห่งนั้นคงเต็มไปด้วยญาติพี่น้องของซ่งเหอ
ต่อให้หวังเจี๋ยจะเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตซ่งเหอไว้ แต่เขาก็เป็นเพียงคนนอก และไม่รู้เลยว่าครอบครัวนั้นจะรู้สึกขอบคุณเขาหรือไม่