0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 อาการน่าสมเพชปรากฏให้เห็น

ต่อคำพูดของเฉาเจี้ยนผิง เฉินอวี้รู้สึกงุนงงอยู่ชั่วขณะ

เขาไม่นึกเลยว่า ในมหาภัยพิบัติความหนาวสุดขั้วเช่นนี้ที่ชาวบ้านต่างตกอยู่ในสถานการณ์จนตรอก เฉาเจี้ยนผิงกลับเสนอคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ออกมาได้

บรรเทาภัยพิบัติแจกจ่ายเสบียงอาหารยังต้องขอรับการอนุมัติ หากไม่ทำตามนั้นถือเป็นความประสงค์ร้ายในการบรรเทาภัย นี่มันตรรกะเฮงซวยอะไรกัน?

“พวกคุณไร้เหตุผลขนาดนี้ได้อย่างไร?” หลินเล่อเล่อทนดูต่อไปไม่ไหว จึงก้าวออกมา “ภัยพิบัตินี้เกิดขึ้นมานานขนาดนี้แล้ว พวกเราเป็นกลุ่มแรกที่นำเสบียงมาแจก พวกคุณไม่ยอมรับน้ำใจก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับมายัดเยียดข้อหา ‘ความประสงค์ร้ายในการบรรเทาภัย’ ให้พวกเราอีก!”

เฝิงซินหร่านเองก็ขมวดคิ้วแน่นและกล่าวว่า “หัวหน้าเขตอาวุโส ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรท่านก็รู้ ที่ว่าการเขตเป็นอัมพาตไปหมดแล้ว ไม่มีใครทำงานเลย ท่านจะให้พวกเราไปหาใครอนุมัติที่ไหน?”