0108

⬢⬢⬢

ตอนที่ 108 ช่างเป็นชีวิตที่ต้องตรากตรำเหน็ดเหนื่อยจริง ๆ!

ในเวลานี้ ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงริบหรี่แขวนอยู่สูงบนท้องฟ้าแล้ว เฉินอวี้ชูมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาเก้าโมงกว่าของช่วงเช้าแล้ว เมื่อเห็นเฝิงเจิ้งหยางอารมณ์ไม่ค่อยสูงนัก เขาจึงพูดขึ้นว่า “คุณอาเฟิง ผมไม่รบกวนพวกคุณแล้ว พอดีทางฝั่งอันผิงมีเรื่องต้องสะสางครับ”

“อะ~? น้องเฉิน รีบขนาดนั้นเลยหรือ? กินข้าวก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้หรือ!” เฝิงเจิ้งหยางกล่าวรั้งไว้อย่างเกรงใจ

“ไม่ต้องดีกว่าครับ” เฉินอวี้โบกมือ “คุณอาเฟิง ถ้าอย่างนั้นผมจะพาเชลยพวกนั้นไปแล้วนะครับ?”

เฝิงเจิ้งหยางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “คงต้องรบกวนคุณให้ช่วยดูแลให้มากหน่อยแล้ว”

พูดจบก็สั่งให้ทหารที่คุมตัวเชลยนำตัวเชลยทั้ง 36 คนออกมาทั้งหมด แล้วส่งขึ้นรถบรรทุกทหารแบบเลื่อนหิมะที่ดัดแปลงมา