ตอนที่ 230 เหรียญตรา คฤหาสน์เคียงจันทร์

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัดนี้ ฉีโย่วจึงช้อนตาขึ้น ในแววตาไร้ซึ่งอารมณ์โศกเศร้าก่อนหน้านี้อีกต่อไป สายตาที่มองไปยังจักรพรรดิจิ้งหยวนเปี่ยมล้นด้วยความเคารพรัก พยายามปรับสีหน้าของตนให้ดูดีขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “เสด็จปู่”

จักรพรรดิจิ้งหยวนกุมมือของฉีโย่วไว้พลางแย้มยิ้ม “ทำหน้ายู่ยี่อะไรกัน เรายังไม่ตายเสียหน่อย”

ฉีโย่วเห็นดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มพลางพยักหน้า “ย่อมเป็นเช่นนั้น เสด็จปู่ทรงเป็นผู้ที่จะมีพระชนมายุยืนยาวถึงร้อยปีพ่ะย่ะค่ะ” ขณะที่เอ่ยปากเช่นนี้ เขาก็ดึงผ้าห่มที่เลื่อนหลุดลงไปของจักรพรรดิจิ้งหยวนขึ้นมาห่มคลุมใหม่อีกครั้ง

ปู่หลานสนทนากันเพียงไม่กี่ประโยค ฉีโย่วก็แสร้งโป้ปดว่าตนเองง่วงแล้ว อยากจะพักผ่อน แท้จริงแล้วเป็นเพราะเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของจักรพรรดิจิ้งหยวนทวีความหนักหนาขึ้น จึงได้เอ่ยปากออกมา