ตอนที่ 224 ป่วยหนัก

ความจริงก่อนหน้านี้อ๋องรุ่ยก็อิ่มแล้ว ทว่ายามนี้ยังคงถือชามกินอยู่ ขณะที่กิน สายตากลับคอยมองดูสตรีที่อยู่ตรงข้ามตลอดเวลา

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของนางดูเป็นธรรมชาติ พลอยให้หวนนึกถึงช่วงวันเวลาที่ตนเองรับนางสนมเข้ามาในคราวก่อน ตนให้คนคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของนาง นึกว่านางจะโศกเศร้าเสียใจ หรือไม่ก็ทำเรื่องไร้เหตุผลเหล่านั้นเหมือนเมื่อก่อน อย่างน้อยที่สุดก็คงจะหึงหวง ทว่าคนที่มารายงานกลับบอกว่า ไม่มีเลย ไม่มีอะไรทั้งสิ้น นางยังคงเหมือนเช่นวันวาน ทุกวันควรทำอะไรกันก็ทำสิ่งนั้น ควรไปร่วมงานเลี้ยงก็ไปร่วมงานเลี้ยง ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระสำราญใจยิ่งนัก