เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หมอจ้าวแค่นเสียงฮึดฮัด คราหนึ่ง หันไปมองฉีเจาที่อยู่ด้านข้างทันที “คุณชายสามดูแลพระชายารองเหนียงเหนียงให้ดีหน่อยจะดีกว่า แขนเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ต่อให้เซียนทองต้าหลัวมาเองก็ไร้หนทางช่วย หากยังบันดาลโทสะจนแผลฉีกขาดจนห้ามเลือดไม่อยู่ เช่นนั้นเฒ่าชราผู้นี้ก็จนปัญญาแล้ว”
วาจานี้แม้จะกล่าวกับฉีเจา ทว่าแท้จริงแล้วกลับเอ่ยให้เฉินซื่อฟัง
เฉินซื่อเข้าใจโดยธรรมชาตินางแม้จะโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ทว่าเมื่อได้ยินคำนี้ นางก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวรุนแรงอีก เสียแขนไปข้างหนึ่งแล้ว นางไม่อยากให้สุดท้ายแม้แต่ชีวิตก็ต้องสูญสิ้นไปด้วย ดังนั้นยามนี้นางจึงทำได้เพียงอดกลั้นไว้
วิทยาการทางการแพทย์ของยุคโบราณนี้ก็ธรรมดาสามัญยิ่ง หากห้ามเลือดไม่อยู่จริง ๆ ตนเองคงต้องตายจริงเป็นแน่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฉินซื่อก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก
บัญชีแค้นระหว่างนางกับศาลาเมฆาลึก วันหน้ายังมีโอกาสให้สะสางอีกมาก ตอนนี้นางต้องตั้งสติขึ้นมา จะล้มลงไปไม่ได้