เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อาจิ่น เจ้าอย่าได้ลืมข้าเชียวนะ! รอถึงฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ที่ข้าปลูกผลิบาน จะต้องเชิญเจ้ามาร่วมงานเลี้ยงแน่นอน เจ้าต้องมาให้ได้นะ!”
“อาอี๋เป็นผู้เชิญ เช่นนั้นย่อมต้องไปอยู่แล้ว!”
ฉีโย่วเห็นว่าเพียงเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงรถม้าของบ้านตนเองแล้ว ทว่าจนถึงบัดนี้กลับยังขยับไปได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเห็นท่านแม่มีความสุข อีกทั้งยังมีสหาย เขาก็พลอยยินดีไปกับนางด้วย ทว่าครู่ต่อมา เขาก็ถูกสหายตัวน้อยสองสามคนรุมล้อมพัวพันไว้เช่นกัน
บิดาตระกูลเฉียว มารดาตระกูลเฉียว และพวกเฉียวเฮ่อเหยียนหลายคนเห็นดังนั้น ต่างก็ยิ้มตาหยียืนมองสองแม่ลูกถูก “ปิดล้อม”
หลังจากกลับไป สองแม่ลูกยังคงรู้สึกสนุกสนานไม่รู้คลาย
ชั่วพริบตาเดียว ก็เหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวก่อนจะถึงวันส่งท้ายปี