ตอนที่ 151 ที่แท้ก็เป็นคนในครอบครัวจวนอ๋องรุ่ย

“ลูกชายของแม่ช่างดูดียิ่งนัก มานี่มา ให้แม่กอดหน่อย” หัวใจของเฉียวหรงจิ่นพลันอ่อนยวบด้วยความเอ็นดู นางกวักมือเรียกลูกชายอย่างเบิกบานใจ

ฉีโย่วได้ยินเช่นนั้นก็มิได้ขัดเขิน เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหานาง แล้วก็ถูกรวบกอดเข้าไปเต็มรัก

เมื่อได้กอดร่างเล็ก ๆ อันนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมอก เฉียวหรงจิ่นก็ยิ้มจนตาหยี หากมิใช่เพราะกลัวจะทำให้ทรงผมที่เพิ่งหวีเสร็จเสียทรง นางคงอยากเอาหัวมุดพุงน้อย ๆ ของลูกชายตนเองไปแล้ว

ฉีโย่วเองก็ยิ้มจนตาหยีอย่างมีความสุขเช่นกัน

สองแม่ลูกโอบกอดกันตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ บรรยากาศช่างอบอุ่นยิ่งนัก ทำเอาบ่าวไพร่ที่อยู่ในเรือนอย่างพวกชิงเหลียนพลอยมีความสุขไปด้วย

“มาเถิด กินอาหารเช้าสักหน่อย กินอิ่มแล้วพวกเราค่อยออกเดินทาง”