เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินซื่อที่รู้ว่าเฉียวหรงจิ่นย้ายเข้าไปอยู่ในศาลาเมฆาลึกแล้วก็บันดาลโทสะยกใหญ่เช่นกัน
นับตั้งแต่วันที่นางกลับมา ท่านอ๋องเคยมาเยี่ยมนางเพียงหนเดียว หลังจากนั้นก็ไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาในเรือนลั่วเยี่ยนแห่งนี้ของนางอีกเลยแม้แต่ครึ่งก้าว นางอยากจะพลิกฟื้นสถานการณ์ทว่ากลับไร้หนทางโดยสิ้นเชิง กระทั่งบุตรชายทนคำขอร้องของนางไม่ไหวไปช่วยเชิญ ก็ยังไม่อาจเชิญท่านอ๋องมาได้
เฉินซื่อจะไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร
สองวันมานี้เดิมทีนางลงจากเตียงได้แล้ว เดินน่ะพอเดินได้ ทว่ากลับไม่อาจเหมือนเช่นแต่ก่อน ย่างก้าวกะเผลกไปมาเห็นได้ชัดเจนยิ่งนัก อีกทั้งยังมีมือ มือข้างที่ถูกตัดเส้นเอ็นมือนั้น ไม่อาจออกแรงได้แม้แต่น้อย ไม่ต่างอะไรกับพิการไปแล้ว ทำได้เพียงห้อยตกลงมาตลอดเวลา จะทำอะไรกันก็ต้องใช้มืออีกข้างเท่านั้น