ตอนที่ 137 สองคนนี้เป็นพ่อลูกกันจริงหรือ?

“ไม่ใช่ เปิ่นหวังเพียงอยากให้ท่านหมอมาตรวจดูร่างกายให้เจ้าเสียหน่อย” เขาไม่ได้เอ่ยเรื่องอื่น ด้วยเกรงว่าหากพูดออกไป สตรีตรงหน้าจะต้องเศร้าเสียใจขึ้นมาอีก

ได้ยินว่าในครานั้น สตรีตรงหน้าเศร้าโศกเสียใจอยู่นาน ถึงขนาดพาลเกลียดชังเสี่ยวอู่ไปเสียนานเพียงนั้น

เฉียวหรงจิ่นได้ยินดังนั้นจึงปรายตามองเขาด้วยความประหลาดใจ พลางเอ่ยปฏิเสธ “ร่างกายของตัวข้ายังสบายดีเจ้าค่ะ มิต้องตรวจหรอก” นางกินอิ่มนอนหลับทุกเมื่อเชื่อวัน หากร่างกายไม่สบายมีหรือที่นางจะไม่รู้?

อ๋องรุ่ยผู้นี้กำลังเล่นตลกอะไรกันแน่?

เมื่อครู่เพิ่งจะพร่ำพรรณนาถึงความรักมั่นคงไม่เสื่อมคลายที่มีต่อเฉินซื่อ มาบัดนี้กลับมาห่วงใยร่างกายของนาง เขาคิดจะทำอะไรกันแน่? มีโรคหรือเสียสติไปแล้วกันแน่?

อารมณ์ที่แปรเปลี่ยนกะทันหันเช่นนี้ช่างรวดเร็วเกินไปจริง ๆ จนเฉียวหรงจิ่นรู้สึกตามไม่ทันอยู่บ้าง