เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เอาเถิด ตอนนี้ตนเองจะแสร้งหมดสติต่อไปก็ไม่ได้ จะไม่แสร้งหมดสติ ประเดี๋ยวก็คงต้องถูกนังแพศยาพวกนี้ที่คอยซ้ำเติมยามตกต่ำหัวเราะเยาะจนแทบขาดใจตายเป็นแน่
เฉินซื่ออดทนต่อความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาทางร่างกาย รวมถึงความทรมานทางจิตใจ ในดวงตามีความเกลียดชังท่วมท้นฟ้า ทว่ายามนี้นางไร้หนทาง ทำได้เพียงปล่อยให้พวกนังแพศยากลุ่มนี้ถากถางเหน็บแนม
“พี่สาวนี่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ พูดจาไม่ออกแล้วหรือ ทว่าไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พี่สาวพระชายาย่อมทรงเข้าอกเข้าใจท่านได้ ด้วยอย่างไรเสียท่านก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ กระทั่งเส้นเอ็นมือก็ยังถูกตัดขาด ภายหน้าเกรงว่าคงจะ... อุ๊ยตาย ดูปากของน้องสาวสิ ช่างพูดจาไม่เป็นเอาเสียจริง คิดว่าพี่สาวคงจะไม่ถือสากับความปากไม่ดีของน้องสาวกระมังเจ้าคะ” นี่คืออันซื่อ
ความคิดร้ายทั่วทั้งร่างนั้นแทบจะซ่อนไว้ไม่อยู่เลยทีเดียว